!عاقبت دشنام

Sun, 13 May 2012 14:47:00 GMT

ظهر روز شهادت حضرت صديقه طاهره سلام ا... عليها به مسجد محلمان (يکي از خيابانهاي منتهي به هفده شهريور) رفتم. بعد از اقامه فريضه ظهر و عصر و عزاداري، به سمت منزل راه افتادم. در بين مسير، براي خريد داخل مغازه سر کوچه مان شدم. همزمان دو جوان وارد شدند. چند ثانيه اي نگذشته بود که يکي از آنها رو به صاحب مغازه گفت: حروم زاده ها روز شهادتي هم به مردم رحم نمي کنند، زير پل موتورها رو مي گيرند.

مغازه دار گفت: لابد موتور شما رو هم توقيف کردند؟

- نه، ما قسر در رفتيم.

مکالمه دو طرف با چاشني فحش ادامه پيدا کرد.

بعد از آروم شدن فضا رو به آن جوان گفتم: داداش گلم اين كلمه رو به کسي نگو، حدّ شرعي داره.

- آخه هستند که مي گم! بجاي اينکه بروند دزد و قاچاقچي رو دستگير کنند زورشون به جووناي مردم مي رسه. اگه يه خلافکارو ببينند ميگن به ما ربطي نداره، دستور نداريم و از اين جور حرف ها ولي به ما که مي رسند ميشن عند قانون! يکيشون با اشاره مي گفت که بقيه رو رهاشون کن ولي اونها رو (بچه هيأتي ها رو) نگه دار ميخوام اذيتشون کنم!

= اينهايي رو که مي گي قبول ولي اين لفظ رو نگو که حدّ شرعي مي افته گردنت. خلاصه مراقب باش به خاطر يکي ديگه اون دنيا مديون نشي!

- امام صادق عليه السلام مي گه دشمنان ما جز حرام زاده نيستند.

= اولاً همين مامورها هم محبّ اهل بيتند حالا کينه اي، عقده اي، چيزي از يه جاي ديگه دارند سر شما خالي مي کنند؛ ثانياً حالا که از امام صادق (ع) گفتي منم يک روايت برات تعريف مي کنم که مو به تنت سيخ شه! اين روايت رو حضرت آقا از حضرت صادق (ع) چند وقت قبل در يکي از جلسات درسي شان نقل مي کردند:

يکي از اصحاب حضرت مي‌گويد: امام دوستي داشت که از ايشان جدا نمي‌شد و همه جا همراهشان بود. يک روز با هم وارد بازار کفاشها شدند و غلام آن شخص که سندي بود، پشت سرشان راه مي‌رفت.

حضرت آقا مي فرمودند که سند منطقه اي در پاکستان است که همه شان جد در جد بت پرست و مشرک بودند.

آن يار امام يک وقت به پشت سر نگاه کرد، غلام را نديد. بار دوم و بار سوم هم نديد. غلام بازي گوشي مي‌کرد و عقب مانده بود. در مرتبه چهارم نگاه کرد، غلام را ديد. با خشم گفت: مادر فلان! کجا بودي؟ چرا دور افتادي؟ به محض گفتن اين جمله، امام عليه السلام ناراحت شده، دست خود را بالا برد و بر پيشاني زد و فرمود: سبحان ا... به مادرش نسبت زنا مي‌دهي! گمان مي کردم که تو شخص با تقوايي هستي! ولي ميبينم که از تقوا در تو خبري نيست! آن شخص (با ساده گرفتن موضوع) گفت: قربانت شوم! مادر اين غلام اهل سند است، مشرک است، مسلمان نيست.

امام فرمود: مگر نمي‌داني در هر قومي ازدواج هست؟ برو از من دور شو!

آن شخصي که اين ماجرا را مشاهده و روايت مي کرد گفت که ديگر نديدم امام با او راه برود تا مرگ بين آنها جدايي انداخت!

- حق با شماست. چشم ديگه اين حرف رو نمي گم.

= البته منم قبول دارم در اين مورد حق با شما بود...

- نه آقا جون حق با مرتضي عليست و بس.

خلاصه آخر ماجرا خيلي دراماتيک تموم شد و کلي از هم عذرخواهي و تشکر کرديم.

البته چون با چشمان خودم اين برخورد نيروي انتظامي را نديدم لذا قضاوت هم نمي کنم ولي بر فرض اينکه تخلفي هم از سوي موتور سوارها در چنين روزهايي صورت بگيرد مناسب تر است که اقلاً به احترام صاحب اين ايام برخوردها با محبت و احترام باشد. نبايد فراموش کرد که اين جوانان به عشق اهل بيت عليهم السلام به کوچه و خيابان آمده اند و يقيناً مورد نظر آن ذوات مقدسه خواهند بود. پس چطور بعضي جرأت مي کنند در مرئي و منظر معصومين با محبينشان برخورد قهري صورت دهند!؟

نگراني آقا از رواج بحث و جدل هاي بي‏فايده در سايتها

Wed, 02 May 2012 11:22:00 GMT

در ابتداي يكي از جلسات درس خارج فقه مطرح شد

نگراني آقا از رواج بحث و جدل‌هاي بي‌فايده در سايتها

رهبر معظم انقلاب قبل از آغاز يكي از جلسات درس خارج فقه در زمستان سال 90، روايتي درباره مراء قرائت كردند كه در توضيح آن نكات مهمي درباره سايتها و ابزارهاي اطلاع رساني بيان نمودند.

«مراد همين بحثهاي غالباً سياسي و گاهي باطناً سياسي و ظاهراً ديني يا اخلاقي است که بين برادران هست. با ابزارهاي مختلف ارتباطات، روز به روز افزايش پيدا کرده، اين فرد يک مطلبي در سايتي مي‌نويسد، شخص ديگر عليه او مطلبي مي‌نويسد، اين نسبت به او بدگويي مي‌کند، آن ديگري هم به اين بدگويي مي‌کند!»

متن كامل روايت و توضيحات موجز معظم له:

في الكافي عن اميرالمومنين (ع) : اياكم و المراء و الخصومه فانهما يمرضان القلوب علي الاخوان و ينبت عليهما النفاق.

مراء به معناي بحث کردن و مجادله کردن و يک و دو کردن با يکديگر است. علت اين که امراء و جدال و بحثهاي بي‌خودي و مناقشات گوناگون در کلمات يکديگر منع شده، اين است که منجر به ايجاد کدورت مي‌شود، انسان را نسبت به برادران ديني خود بددل مي‌کند، موجب روئيدن گياه شوم نفاق در دلها مي‌شود. اين که برادران ديني محيط با صفا و برادري و يکرنگي را با مجادلات و مباحثات بي‌خودي، آلوده نکنند، نکته اساسي و مهمي است.

البته آنجايي که واقعاً باطلي وجود دارد، انسان بايد بحث کند، حتماً تبيين کند، به انواع و اقسام طرق از جمله جدال احسن، آن باطل را ابطال کند. اين محل کلام نيست، مراد همين بحثهاي غالباً سياسي و گاهي باطناً سياسي و ظاهراً ديني يا اخلاقي است که بين برادران هست. با ابزارهاي مختلف ارتباطات، روز به روز افزايش پيدا کرده، اين فرد يک مطلبي در سايتي مي‌نويسد، شخص ديگر عليه او مطلبي مي‌نويسد، اين نسبت به او بدگويي مي‌کند، آن ديگري هم به اين بدگويي مي‌کند!

مراء و جدال با قطع نظر از بدگويها، فحش، تهمت، غيبت و افتراء، از گناهان بزرگي است، اگر اين چيزها هم نباشد، صرف مراء و جدال و مباحثات بي‌خود و مناقشات بي‌خود، شرعاً مذموم است. اگر بگوييم از بعضي از روايات، حرمت مراء فهميده مي‌شود، قدر مسلم اين است که در شرع مقدس يک امر بسيار مذمومي است (يعني حداقل اين است كه عمل مكروه و ناپسندي است) به خاطر همين آثار سوئي که در روابط بين برادران باقي مي‌گذارد و آن محيط صفا و صميميت و اعتماد به يکديگر را از بين مي‌برد. اينها چيزهايي است که بايد بخوانيم و بدانيم براي عمل کردن است، صرف دانستنش کافي نيست!

غبار راه

!عاقبت دشنام

نگراني آقا از رواج بحث و جدل هاي بي‏فايده در سايتها